Mauremys sinensis

Akwaterrarium / zbiornik wodny: duża strefa głębokiej filtrowanej wody + sucha, łatwo dostępna platforma do kąpieli pod lampą. Zbiornik zewnętrzny możliwy w ciepłej porze roku, jeśli klimat na to pozwala i jeśli instalacja jest zabezpieczona przed drapieżnikami i ucieczkami.

Orientacyjne minimum dla JEDNEGO dorosłego osobnika; dodać około 50 % powierzchni wody na każdego dodatkowego osobnika (gatunek stadny, kilka osobników dobrze ze sobą współżyje, jeśli przestrzeń i miejsca do kąpieli są wystarczające). Celować w co najmniej 150-250 L wody na dorosłego osobnika. WAŻNE — status ochronny: gatunek sklasyfikowany jako 'Zagrożony' (EN) przez IUCN i ujęty w CITES (co najmniej Załącznik III; sprawdź najnowsze aktualizacje i Załącznik B UE). Niejadowity. BEZWZGLĘDNIE preferować osobnika urodzonego w niewoli: odłowy z natury są regulowane, wrażliwe, często spasożytowane i zestresowane. Sprawdź krajowe przepisy (ewentualne zgłoszenie/rejestracja) przed jakimkolwiek nabyciem lub zbyciem.

Gatunek wodny: wilgotność powietrza nie jest istotnym parametrem hodowlanym. Zwierzę żyje w wodzie i opuszcza ją tylko po to, by się ogrzać; liczą się jakość i temperatura wody.

Unikać żwiru średniej wielkości, połykanego przypadkowo (ryzyko niedrożności). Zbiornik bez podłoża ułatwia utrzymanie wody; dodać rośliny wodne (z których część zostanie zjedzona) oraz korzenie/kamienie dla wzbogacenia i kryjówek.

Niezbędne. Świetlówka lub lampa UVB nad platformą do kąpieli (typu 5-6 % / UVI ~2-3 na suchym punkcie), połączona z punktem ciepła. Odnawiać źródło UVB co 6-12 miesięcy w zależności od modelu, nawet jeśli jeszcze świeci. W braku dobrego UVB i punktu ciepła wysokie ryzyko osteodystrofii (MBD) i deformacji karapaksu.

Najbardziej krytyczny parametr tej hodowli. Duża objętość czystej wody, filtrowanej przez mocną filtrację (przewymiarowany filtr zewnętrzny, od 2 do 3 razy objętość zbiornika/godzinę), ponieważ te żółwie mocno brudzą. Regularne częściowe podmiany wody (≈25-30 %/tydzień), woda odchlorowana, pH obojętne do lekko zasadowego. Głębokość wody wystarczająca do pływania (co najmniej szerokość karapaksu, najlepiej znacznie więcej) ze stale dostępnym suchym wyjściem. Zła jakość wody jest pierwszą przyczyną gnicia karapaksu i ropni.

Subtropikalna Azja Południowo-Wschodnia: południowe Chiny, Tajwan, północny Wietnam i Laos. Zajmuje spokojne, płytkie wody (sadzawki, pola ryżowe, kanały, wolne odnogi rzek) o obfitej roślinności.

Wszystkożerny u młodych, ewoluujący ku diecie w większości roślinożernej w wieku dorosłym. — Młode: owady, dżdżownice, larwy, kiełże, ślimaki, skorupiaki, małe ryby/kawałki chudej ryby, wysokiej jakości granulaty wodne.

Podaż materii roślinnej jest NIEZBĘDNA i rośnie z wiekiem: rośliny wodne (moczarka, rzęsa wodna, hiacynt wodny, pistia), warzywa liściaste (mniszek, endywia, liście boćwiny), nieco owoców jako okazjonalny przysmak. Dorosłe: podstawa roślinna + białko zwierzęce tylko 1-2 razy/tydzień. Uzupełniać wapń (kość mątwy pozostawiona do dyspozycji) i proponować urozmaicone pożywienie, aby zapobiegać niedoborom i nadwadze. Nie przekarmiać białkiem (deformacje karapaksu, problemy nerkowe/wątrobowe).

Zniesienie 5–20 jaj/młodych. Możliwe kilka zniesień w sezonie. Przewidzieć lądową strefę składania jaj (pojemnik z wilgotnym piaskiem/ziemią) dostępną dla ciężarnych samic; bez odpowiedniego miejsca ryzyko zatrzymania jaj (dystocji). Sztuczna inkubacja zwykle ~60-80 dni w 26-30 °C w zależności od temperatury. Jak u wielu Geoemydidae, determinacja płci jest prawdopodobnie zależna od temperatury inkubacji.

• Gnicie karapaksu i skóry (wrzody bakteryjne/grzybicze) związane z wodą złej jakości
• Infekcje układu oddechowego (zbyt zimna woda, przeciągi, niewystarczający punkt ciepła)
• Osteodystrofia / metaboliczna choroba kości (MBD) oraz miękki lub zdeformowany karapaks z powodu braku UVB, wapnia lub nadmiaru białka
• Hipowitaminoza A (spuchnięte oczy, zamknięte powieki) z powodu diety niedoborowej
• Ropnie uszne (obrzęk za okiem) i zatrzymanie jaj (dystocja) u samic bez miejsca składania jaj