Astrochelys radiata

Zabezpieczony wybieg zewnętrzny (zdecydowanie zalecany) w odpowiednim klimacie lub duży ogrzewany wybieg wewnętrzny/szklarnia. Luźne podłoże umożliwiające kopanie, kryjówki i strefy cienia.

Minimalne wymiary dla JEDNEGO dorosłego osobnika w pomieszczeniu; im większe, tym lepiej, a idealny jest dostęp na zewnątrz do skubania roślinności w słońcu. Dla kilku osobników przewidzieć znacznie więcej miejsca. WAŻNE: gatunek CHRONIONY — sklasyfikowany przez IUCN jako krytycznie zagrożony (CR), ujęty w Załączniku I CITES oraz w Załączniku A UE. Trzymanie, zbycie i transport są ściśle regulowane: dokumenty CITES/świadectwa wewnątrzunijne oraz krajowe zgłoszenie/zezwolenie są obowiązkowe. Nabywać wyłącznie zwierzęta urodzone w niewoli i legalnie udokumentowane; odrzucać każde pochodzenie z natury.

Ogólnie suche otoczenie dla dorosłego osobnika, ale nie pustynne. Młode potrzebują wilgotniejszych mikroklimatów (wilgotna kryjówka, regularne kąpiele), aby zapobiec piramidowaniu karapaksu.

Podłoże wystarczająco głębokie, aby zwierzę mogło kopać i się zagrzebywać, o raczej suchej powierzchni, lecz z lekko wilgotną dolną warstwą pod kryjówką. Unikać pylących podłoży i stale przemoczonego gruntu.

Niezbędne: silne UVB typu żółwia lądowego (wysoka strefa Fergusona), lampa wymieniana zgodnie z zaleceniami producenta. Idealna jest ekspozycja na bezpośrednie, niefiltrowane światło słoneczne, gdy tylko pozwala na to klimat.

Stale zapewniać czystą, szeroką i płytką miskę z wodą do picia i moczenia się. Regularnie kąpać młode (letnia woda, kilka minut) dla nawodnienia i pracy jelit.

Endemit południowego i południowo-zachodniego Madagaskaru (suchy kolczasty busz i strefy suchych zarośli).

Ścisły roślinożerca (skubiący roślinność) — Brak; nie podawać białka zwierzęcego.

Dieta bogata w błonnik i uboga w białko: trawy, siano, dzikie zioła (mniszek, babka, ślazy), człony opuncji i sukulenty, różne zielone liście. Mocno ograniczać owoce i słodkie warzywa. Uzupełniać wapniem (kość mątwy); UVB jest niezbędne do syntezy witaminy D. Nadmiar białka/szybki wzrost = piramidowanie i uszkodzenie nerek.

Zniesienie 3–12 jaj/młodych. Zazwyczaj kilka jaj w zniesieniu (czasem więcej), przy czym w sezonie możliwych jest kilka zniesień. Długa i zmienna inkubacja trwająca kilka miesięcy w umiarkowanym cieple. Rozmnażanie i zbycie potomstwa gatunku z Załącznika I CITES / Załącznika A UE są regulowane: znakowanie, zgłoszenie i świadectwa są obowiązkowe.

• Piramidowanie karapaksu (niewystarczająca wilgotność u młodych, nadmiar białka, zbyt szybki wzrost)
• Metaboliczna choroba kości / niedobór wapnia oraz niedobór UVB i witaminy D
• Infekcje dróg oddechowych związane z chłodem i wilgocią
• Pasożyty wewnętrzne (nicienie), zwłaszcza u zwierząt źle monitorowanych lub o wątpliwym pochodzeniu
• Zatrzymanie jaj (dystocja) u samic