Testudo kleinmanni

Stół dla żółwia (otwarte terrarium) lub suchy, dobrze wentylowany wybieg wewnętrzny; zabezpieczony i zadaszony wybieg zewnętrzny tylko w klimacie gorącym, suchym i słonecznym.

Minimum ~120 x 60 cm dla dorosłego osobnika, więcej dla pary lub grupy. Preferować wybiegi OTWARTE (stół dla żółwia) zamiast zamkniętych terrariów, które zatrzymują wilgoć i zużyte powietrze. Zapewnić suche kryjówki, strefy cienia oraz lekko wilgotny mikroklimat (kryjówka z nawilżonym podłożem) dla młodych, aby ograniczyć piramidowanie. Unikać wszelkiego wilgotnego i słabo wentylowanego zamknięcia.

Gatunek pustynny nietolerujący wysokiej wilgotności otoczenia: dążyć do ogólnie SUCHEJ atmosfery (20-50 %). Przewlekle wysoka wilgotność prowadzi do nieżytów nosa i zapaleń płuc. Wyjątek: młode korzystają z miejscowo wilgotnej kryjówki dla nawodnienia i równomiernego wzrostu karapaksu, nigdy nie nawilżając całego wybiegu.

Podłoże suche, luźne, umożliwiające grzebanie i wykopanie sobie schronienia, ale dobrze drenujące. Zakazać podłoży zatrzymujących wilgoć (mokry torf, przemoczone włókno kokosowe, mokra kora). Wystarczająca głębokość pozwala zwierzęciu zakopać się w celu termoregulacji i estywacji.

Niezbędne. Gatunek silnie lubiący słońce: wymagane wysokie UVB (świetlówka lub lampa UVB strefy Fergusona 3-4, typ 10-12 %, albo ekspozycja na prawdziwe słońce w zabezpieczonym wybiegu zewnętrznym). Wymieniać świetlówki co 6-12 miesięcy w zależności od modelu. Bez odpowiedniego UVB: ryzyko osteodystrofii.

Zapewnić stale płytką miskę z czystą wodą, łatwą do opuszczenia. Gatunek pustynny czerpiący większość wody z pokarmu i rosy, ale regularne letnie kąpiele (zwłaszcza u młodych i przy wychodzeniu z estywacji) zapobiegają odwodnieniu i kamieniom pęcherza moczowego. Nigdy nie pozwalać, by wilgoć zalegała w wybiegu.

Pustynne skraje wybrzeży i półsuche stepy północnego Egiptu i Libii (historycznie aż po południe Izraela). GATUNEK KRYTYCZNIE ZAGROŻONY (IUCN), niemal wymarły w stanie dzikim w Egipcie. Wpisany do Załącznika I CITES oraz do Aneksu A rozporządzenia UE: jego utrzymywanie, zbywanie i transport są ściśle regulowane i wymagają dokumentów CITES / świadectw wewnątrzunijnych. Nabywać wyłącznie osobniki urodzone w niewoli, śledzone i udokumentowane; unikać wszelkiego dzikiego pochodzenia.

Roślinożerca — Pustynne rośliny zielne, kwiaty, włókniste liście, rośliny halofilne typu łoboda/saltbush (Atriplex), mniszek, babka, endywia, siano dobrej jakości

Dieta bogata w błonnik, uboga w białko i cukry. Podstawa: rośliny liściaste, kwiaty i różnorodne „chwasty”, siano do woli. Unikać owoców, warzyw bogatych w wodę i białkowych granulatów. Uzupełniać wapniem (mątwa do woli) i zapewnić źródło UVB do syntezy witaminy D3. Zbyt miękkie/bogate pożywienie sprzyja piramidowaniu i zaburzeniom nerek.

Zniesienie 1–4 jaj/młodych. Bardzo małe zniesienia (często od 1 do 3 jaj, stosunkowo dużych jak na wielkość zwierzęcia), czasem kilka zniesień na sezon. Inkubacja zwykle w okolicach 30-33 °C według danych hodowlanych; determinacja płci prawdopodobnie zależna od temperatury, jak u Testudo. Rozród jest delikatny i musi być ściśle nadzorowany pod względem prawnym (znakowanie, zgłaszanie, CITES) z uwagi na status gatunku.

• Infekcje dróg oddechowych (przewlekły nieżyt nosa, zapalenie płuc) wywołane wilgocią i/lub zimnem
• Piramidowanie karapaksu (nieodpowiednia wilgotność, zbyt bogata/miękka dieta, niedobór UVB)
• Osteodystrofia / metaboliczna choroba kości (niedobór UVB, wapnia lub D3)
• Pasożytnictwo jelitowe, szczególnie częste i groźne u osobników dzikiego pochodzenia
• Odwodnienie, zaburzenia nerek i kamienie pęcherza moczowego (nieodpowiednie nawodnienie lub opieka)