Uromastyx geyri

Naziemne terrarium pustynne

Priorytetem jest duża powierzchnia dna: minimum 120 x 60 cm dla dorosłego osobnika, większe zawsze lepsze. Przewidzieć bardzo wyraźny gradient termiczny, liczne kryjówki i stabilne stosy skał (przymocowane do podłoża, aby zapobiec zawaleniu podczas kopania). Dobra wentylacja jest niezbędna. Preferować osobnika urodzonego w niewoli (zob. uwaga o podłożu).

Gatunek ściśle pustynny: suche i dobrze wentylowane środowisko. Przewlekle wysoka wilgotność sprzyja infekcjom dróg oddechowych i skóry.

Przewidzieć głęboką warstwę (15-20 cm) do naturalnego kopania. Unikać strawnych piasków „wapniowych” (ryzyko niedrożności). UWAGA: rodzaj Uromastyx jest wpisany do Załącznika II CITES (Aneks B UE): bezwzględnie preferować zwierzę urodzone w niewoli z certyfikatem. Okazy pochodzące z odłowu w naturze są często zapasożycone, zestresowane i odwodnione, a ich handel jest regulowany.

Niezbędne. Mocne UVB typu T5 HO 10-12 % (strefa 3-4 Fergusona), umieszczone we właściwej odległości od miejsca wygrzewania i wymieniane co 6 do 12 miesięcy. Silnie heliofilny gatunek pustynny.

Duży stały punkt wodny nie jest potrzebny. Proponować małą miseczkę czystej wody na kilka godzin 1-2 razy w tygodniu lub lekko zrosić kryjówkę. Większość nawodnienia pochodzi ze świeżych roślin.

Środkowa i południowa Sahara (Niger, Mali, południe Algierii), środowiska skaliste i suche

Roślinożerca — Nie jest potrzebna żadna ofiara zwierzęca; należy jej unikać, zwłaszcza u osobnika dorosłego (ryzyko dny moczanowej)

Podstawa z różnorodnych roślin liściastych (mniszek, endywia, roszponka, koniczyna, rukola, jadalne kwiaty) uzupełniona suchymi nasionami i roślinami strączkowymi (soczewica, proso, groch łuskany). Regularnie posypywać wapniem (bez D3, jeśli UVB jest dobrej jakości) i z umiarem uzupełniać witaminy. Unikać nadmiaru szpinaku/kapusty (szczawiany/substancje wolotwórcze) oraz wszelkiego białka zwierzęcego.

Zniesienie 8–20 jaj/młodych. Rozród zwykle wyzwalany przez zimowe ochłodzenie/spoczynek (brumację). Przewidzieć wilgotną i głęboką strefę do składania jaj. Inkubacja około 55 do 80 dni w zależności od temperatury.

• Metaboliczna choroba kości (niedobór wapnia lub niewystarczające UVB)
• Niedrożność jelit / impakcja (nieodpowiednie podłoże lub odwodnienie)
• Dna moczanowa (nadmiar białka zwierzęcego i/lub przewlekłe odwodnienie)
• Otyłość (nadmiar tłustych nasion, przekarmianie, brak przestrzeni)
• Infekcje dróg oddechowych (zbyt niska temperatura lub nadmierna wilgotność)