Pogona henrylawsoni

Terrarium naziemne pustynne/suche, dłuższe niż wyższe, dobrze wentylowane, z silnym poziomym gradientem termicznym

Wymiary minimalne dla osobnika dorosłego; większe jest zawsze lepsze. Przewidzieć co najmniej jedną kryjówkę po stronie ciepłej i jedną po stronie chłodnej, płaskie powierzchnie i kamienie do wygrzewania pod spotem oraz niską gałąź. Wykluczyć terraria siatkowe typu „moskitiera”, które nie utrzymują ani ciepła, ani UVB.

Suche środowisko. Zbyt wysoka wilgotność i zła wentylacja sprzyjają infekcjom dróg oddechowych i skóry. Lekki, miejscowy szczyt wilgotności (wilgotna kryjówka lub okazjonalne zraszanie) pomaga podczas wylinek.

Luźne podłoże drobnoziarniste stwarza ryzyko niedrożności przewodu pokarmowego (zaczopowanie), zwłaszcza u młodych lub u zwierząt trzymanych w zbyt niskiej temperaturze. Karmić najlepiej w misce lub poza podłożem oraz zapewnić skuteczny punkt grzewczy dla dobrego trawienia.

Niezbędne. Silne oświetlenie UVB typu pustynnego (liniowa świetlówka T5 HO 10-12% lub 12%) obejmujące znaczną część długości, wymieniane co 6-12 miesięcy w zależności od modelu. Umieścić punkt grzewczy i strefę UVB w tym samym miejscu (zwierzę jednocześnie termoreguluje i wystawia się na promieniowanie). Bez odpowiedniego UVB: wysokie ryzyko metabolicznej choroby kości. Przewidzieć również dobre oświetlenie dzienne (fotoperiod ~12-14 h latem, zredukowany zimą).

Mała, płytka miska z czystą wodą (regularnie wymienianą). Gatunek nawadnia się również poprzez rośliny; okazjonalne zraszanie lub sporadyczna letnia kąpiel wspomagają nawodnienie i wylinkę. Unikać wszelkiej trwale zastojowej wilgoci.

Australia: suchy i półpustynny interior środkowo-zachodniego Queenslandu (czasem północ Australii Południowej). Gatunek endemiczny dla Australii: ponieważ eksport dzikiej fauny jest w Australii zakazany, wszystkie okazy w handlu pochodzą z hodowli w niewoli (brak osobników odłowionych w naturze). Nie jest wpisany do CITES, ale zawsze należy wybierać osobnika urodzonego w niewoli i z udokumentowanym pochodzeniem.

Wszystkożerny — Owady niewielkich rozmiarów: świerszcze, karaczany (Blaptica dubia) młode/małe, szarańcza; + rośliny (liście mniszka, endywia, roszponka, rzeżucha, jadalne kwiaty) i trochę warzyw. Okazjonalnie jedwabniki/larwy barciaka (phoenix worms).

Dieta zbliżona do P. vitticeps, ale z mniejszymi ofiarami (zasada: nigdy nie szersze niż odstęp międzyoczodołowy zwierzęcia). Osobniki młodociane: duży udział owadów, karmione codziennie. Dorosłe: przeważnie rośliny (60-80%), owady 2-3 razy w tygodniu, aby ograniczyć nadwagę. Unikać mączników i tłustych ofiar w nadmiarze. Suplementować: proszek wapniowy (z D3 lub bez, w zależności od UVB) na owadach oraz minerały/witaminy kilka razy w tygodniu.

Zniesienie 10–20 jaj/młodych. Często kilka zniesień w sezonie po kopulacji. Zapewnić wilgotny pojemnik do składania jaj (plastyczna mieszanka ziemi/piasku) o wystarczającej głębokości. Inkubacja sztuczna zwykle około 28-30 °C dla wyklucia w ~55-75 dni (czas zmienny w zależności od temperatury). Samice muszą być w doskonałej kondycji (rezerwy wapnia), aby uniknąć zatrzymania jaj.

• Metaboliczna choroba kości (MBD) związana z niedoborem UVB/wapnia/D3
• Niedrożność przewodu pokarmowego (zaczopowanie) spowodowana podłożem lub zbyt dużymi ofiarami
• Infekcje dróg oddechowych (środowisko zbyt zimne, zbyt wilgotne lub źle wentylowane)
• Pasożytnicze choroby przewodu pokarmowego (owsiki, kokcydia, w szczególności Isospora amphiboluri)
• Zatrzymanie jaj (dystocja) u samic; zakażenie atadenowirusem („adenowirus agam”), które może osłabiać zwłaszcza osobniki młodociane