Ouroborus cataphractus

Terrarium pustynne / półpustynne o orientacji poziomej, urządzone ze stosu płyt kamiennych tworzącego liczne szczeliny (gatunek naskalny).

Wymiary minimalne dla małej grupy; zwiększyć powierzchnię dna i liczbę szczelin w zależności od liczby osobników. Układać stabilne kamienie/łupki (oparte o dno, nigdy kładzione na luźnym podłożu, aby uniknąć zawalenia), tworzące wąskie szczeliny, w których grupa się chroni. Utrzymywanie podlega przepisom (CITES II).

Ogólnie suche i dobrze wentylowane otoczenie. Należy jednak przewidzieć wilgotną kryjówkę (mech/lekko zwilżone podłoże w szczelinie) oraz lekkie poranne zraszanie dla nawodnienia i wylinki.

Przepuszczalne podłoże mineralne odtwarzające kamienistą glebę Karoo. Większość aranżacji opiera się na stosach kamieni: to szczeliny, a nie głębokość podłoża, nadają strukturę terrarium.

Niezbędne. Gatunek heliofilny pełnego słońca: UVB o wysokim wskaźniku (świetlówka/żarówka typu 10-12 %, strefa Fergusona 3-4), umieszczone nad miejscem grzewczym z zacienioną strefą odpoczynku. Wymieniać źródło co 6-12 miesięcy.

Niewielka miseczka ze świeżą, regularnie wymienianą wodą; zwierzę nawadnia się także poprzez ofiary i kropelki z lekkiego porannego zraszania.

Republika Południowej Afryki, zachodnia część Prowincji Przylądkowej: półpustynny region Sukkulentowego Karoo / Namaqualandu, z opadami zimowymi, na wychodniach i w szczelinach skalnych. GATUNEK CHRONIONY: wpisany do CITES (Załącznik II) i chroniony prawem południowoafrykańskim. Rozmnażanie w niewoli jest bardzo rzadkie (1 młode/rok): niemal wszystkie osobniki w handlu to ODŁOWY DZIKIE, często nielegalne. Nabywać wyłącznie zwierzęta urodzone w niewoli, z możliwością identyfikacji pochodzenia i legalną dokumentacją.

Owadożerny — Świerszcze, karaczany (Blaptica dubia), małe szarańczaki, różne larwy; termity są podstawowym pokarmem na wolności.

Zróżnicowane ofiary o odpowiednim rozmiarze, obtaczane w wapniu (z D3 w zależności od UVB) i okresowo w witaminach. Karmić regularnie, ale bez nadmiaru; zmniejszyć porcje podczas zimowego ochłodzenia.

Wyjątkowo niskie tempo rozrodu: najczęściej tylko jedno młode w miocie, raz w roku, a nawet co dwa lata. Sezonowe ochłodzenie jest zazwyczaj konieczne, aby uruchomić cykl. Ta niska płodność tłumaczy rzadkość osobników urodzonych w niewoli oraz presję kłusownictwa na dzikie populacje.

• Przewlekły stres i anoreksja (zwłaszcza przy utrzymaniu samotnym lub u osobników odłowionych w naturze)
• Pasożyty wewnętrzne (nicienie, pierwotniaki) częste u okazów dzikich, wymagające badania kału
• Metaboliczna choroba kości (niedobór UVB i/lub wapnia)
• Odwodnienie i zaburzenia nerek / dna moczanowa związane z nieodpowiednim środowiskiem
• Oparzenia termiczne (pod reflektorem) i zaleganie wylinki