Phelsuma grandis

Pionowe, zasadzone terrarium, najlepiej bioaktywne (gatunek nadrzewny)

Minimum dla pojedynczego dorosłego osobnika (typu 45x45x60). Dla pary przewidzieć znacznie większe (co najmniej 60x45x90). Preferować wysokość i liczne pionowe podpory: bambusy, gałęzie, liany oraz dużą szklaną powierzchnię do wspinaczki. Wentylacja w górnej części niezbędna.

Tło 50-60 % z pikami 80-90 % po zamgławianiu. Zamgławiać 1-2 razy dziennie, a następnie pozwolić wyschnąć. Dobra wentylacja jest niezbędna, aby uniknąć stojącego powietrza i pleśni (ryzyko oddechowe).

Zalecana aranżacja bioaktywna (warstwa drenażowa + podłoże + mikrofauna typu skoczogonki/równonogi + ściółka liściowa). Zaleca się wytrzymałe żywe rośliny (Sansevieria, Ficus, Pothos, bromelie, bambus), które zapewniają kryjówki i powierzchnie do składania jaj. Wilgotność pochodzi przede wszystkim z zamgławiania, a nie z przemoczonego podłoża.

Niezbędne dla tego dziennego gatunku. Świetlówka T5 HO UVB 5-6 % (strefa Fergusona 2-3), umieszczona nad dostępnym miejscem odpoczynku i w odpowiedniej odległości według producenta. Wymieniać co 12 miesięcy. Odpowiednie UVB pozwala zmniejszyć zależność od D3 z pożywienia i zapobiega metabolicznej chorobie kości.

Zazwyczaj nie pije z miski: zlizuje krople z liści i szyb po zamgławianiu. Zapewnić czystą wodę poprzez codzienne zamgławianie (1-2x dziennie); mały punkt wodny lub system kroplowy może uzupełniać, ale nie zastępuje zamgławiania.

Północny Madagaskar (wilgotne lasy i przekształcone przez człowieka tereny na północy wyspy). Populacje introdukowane na Florydzie, Hawajach i na Reunion.

Wszystkożerca: owadożerny oraz nektarożerny/owocożerny — Świerszcze, karaczany (Blaptica dubia), larwy muchy czarnej (BSF), okazjonalnie barciaki; ofiary o wielkości dostosowanej do głowy

Uzupełniać owady przecierem owocowo-nektarowym przeznaczonym dla gekonów dziennych (typu Repashy/Pangea) 2-3 razy w tygodniu. Wysokie zapotrzebowanie na wapń: obtaczać owady w wapniu (często bez D3, jeśli zapewnione jest dobrej jakości UVB) oraz witaminach zgodnie z protokołem. Samice rozrodcze: zapewnić źródło wapnia do woli (proszek/kość sepii). Unikać przekarmiania (otyłość, stłuszczenie wątroby).

Zniesienie 1–2 jaj/młodych. Zwykle 2 jaja (czasem 1), powtarzane zniesienia co 3-4 tygodnie w sezonie. U P. grandis jaja w niewoli najczęściej NIE są przyklejane (w przeciwieństwie do innych Phelsuma) i można je wyjąć do sztucznej inkubacji: ~50-70 dni w 26-28 °C. Temperatura inkubacji wpływa na płeć. Samice są mocno obciążane wapniem: monitorować woreczki wapienne (endolimfatyczne) i ryzyko zatrzymania jaj. WAŻNE: wszystkie Phelsuma, w tym P. grandis, są wpisane do Załącznika II CITES (Aneks B UE): zbycie/sprzedaż wymaga dokumentów prawnych. Zdecydowanie preferować zwierzęta urodzone w niewoli; osobniki z odłowu źle się aklimatyzują i często są zapasożycone.

• Metaboliczna choroba kości (MBD) z powodu niedoboru wapnia/D3 lub niewystarczającego UVB
• Zatrzymanie jaj (dystocja) i wyczerpanie wapnia u samicy rozrodczej
• Odwodnienie i niepełne wylinki/zatrzymanie wylinki (niewystarczająca wilgotność lub zamgławianie)
• Pasożyty wewnętrzne (wiciowce, kokcydia), zwłaszcza u osobników z odłowu lub zestresowanych
• Stres termiczny / udar cieplny oraz otyłość z przekarmiania